جَوُونِ شوشتری گُل نوبهارَ
نگینِ بی بدیلِ روزِگارَ
جَوُونِ شوشتری همتا ندارَ
حیا وُ شَرم اَ سَروُ کولِش ِ بارَ
جَوونِ شوشتری تا کی نِشینه
ای درد لاعلاج شهرِ بینه
بی یِت اُفتیم خُمون مین فِکرِ چارَ
که کارِ خیر نداره استخارَ
دیگه تا کِی مَخیم بینیم جفانَ
هِلیم ایطور خَورِن حقِ اَمانَ
کو شهر اِغذه بنا دارِ فِرووُن
کو شهر آبشاری دارَ مثل اینجون
کو شهر مِنجیش رَووُنه رود کارون
کو شهر دارَ صَفُویِ بندِ میزون
مینهِ شهری که نعمت بیکَرونَ
اَچه نونِش به اِشکم دیگرونَ
اَ مسئولین کی کرد فکری به حالِش
چه کس اومد وُ زد دستی به بالش
کی جُونسوزَ سی ای بختِ زغالِش
ای درد سنگینه ِ وُلا ، سرسری نی
هُو که مین فِکرِ شهر نی ، شوشتری نی
"صالحه"